Olav Haraldsson si ferd gjennom Storfjorden
Eit dramatisk vendepunkt - hausten 1028 vart eit dramatisk vendepunkt i norsk historie.
%20vikingskip%20og%20%C3%B8rn.jpeg)
Hausten 1028 vart eit dramatisk vendepunkt i norsk historie. Olav Haraldsson, seinare kjend som Heilag Olav, var driven på flukt frå sitt eige rike. Etter fleire år med strid mot mektige høvdingar og aukande motstand mot kristningspolitikken hans, hadde den danske kong Knut den mektige teke kontroll over Noreg.
Olav stod att utan støtte i dei sentrale maktområda sine og måtte velja ein uventa veg: inn frå havet, gjennom dei tronge fjordane på Nordvestlandet. Flukta hans gjennom Storfjorden vart både ei reise i motgang og eit viktig kapittel i soga om kongen som sidan vart helgen.
Storfjorden, den lange og mektige fjorden som skjer seg inn mellom Sunnmørsalpane og Romsdalsfjella, var på denne tida ei viktig ferdselsåre – men òg eit landskap fullt av farar. Bratte fjellsider, smale sund og uvisse om kven som rådde over bygdene langs strendene, gjorde reisa risikabel.
Likevel var det nett her Olav søkte ly. Ved å ta denne vegen kunne han unngå dei mest fiendtlege områda lenger sør og samstundes håpa på støtte frå folk som framleis heldt fast ved han.
Ifølgje sagatradisjonen segla Olav med eit følgje innover fjorden. Han visste at kvart nes kunne gøyma fiendar, men hadde ikkje lenger noko val. Langs fjorden budde bønder som hadde kjent både tyngda av kongemakta og krafta i den nye trua.
Nokre tok imot han med respekt, andre med tvil. Det vert fortalt at Olav fleire stader fekk mat og husrom, men at stemninga var spent. Kongen som ein gong hadde kome med krav og lover, kom no som ein jagd mann – avhengig av velvilje og vern frå dei same bygdene han tidlegare hadde styrt.
Reisa gjennom Storfjorden synleggjer den sterke kontrasten mellom Olav som makthavar og Olav som flyktning. Her var det ikkje lenger sverdet som gav han autoritet, men forteljingane om rettferd, tru og håpet om eit anna Noreg.
Fjorden vart ei overgangssone – frå kongedøme til eksil, frå verdsleg makt til den lagnaden som seinare skulle gjera han til helgen.
I dag ligg Storfjorden stille mellom høge tindar. Likevel lever minnet om Olav si ferd vidare. Fjorden minner oss om at historia ikkje berre vert forma på slagmarka, men òg i stille reiser gjennom trongt farvatn – der ei framtidig helgenrolle tek til å spira i skuggen av nederlag.
